Boite Sunday Program

Boite Sunday January 4, 2026

Program, Lyrics and Translations

 

Το αεροπλάνο  

By Kostas Hatzis and Sotia Tsotou

Πολύ με πίκρανες ζωή

Μακριά θα φύγω ένα πρωί

Θα ανέβω σ’ ένα αεροπλάνο

Να δω τον κόσμο από κει πάνω

 

Όταν κοιτάς από ψηλά, μοιάζει η γη με ζωγραφιά

και συ την πήρες σοβαρά, και συ την πήρες σοβαρά

 

Μοιάζουν τα σπίτια με σπιρτόκουτα

Μοιάζουν μυρμήγκια οι ανθρώποι

Το μεγαλύτερο ανάκτορο

μοιάζει μ’ ένα μικρούλι τόπι

 

Κι όλοι αυτοί που σε πικράνανε

από ψηλά αν τους κοιτάξεις

θα σου φανούν τόσο ασήμαντοι

ου στη στιγμή θα τούς ξεχάσεις

 

Αγαπημένη μου, μην κλαις, πάμε μαζί ψηλά, αν θες

Να δεις τη γη απ’ τη σελήνη, ένα φεγγάρι είναι και κείνη

 

Όταν κοιτάς από ψηλά...

 

Μοιάζουν οι πύργοι με κουκλόσπιτα

και τα κανόνια με παιχνίδια

Από ψηλά δεν ξεχωρίζουνε

οι ομορφιές και τα στολίδια

 

Κι ό,τι σε πλήγωσε ή σε θάμπωσε, από ψηλά αν το κοιτάξεις

θα σου φανεί τόσο ασήμαντο, που στη στιγμή θα το ξεχάσεις

 

Αγαπημένη μου μην κλαις..

 

The Airplane

Life, you have filled me with such bitterness
One morning I will leave for a place far away
I’ll get on an airplane
To see the world from up above

When you look from high above, the earth looks like a painting
And you took it so seriously, yes, you took it so seriously

The houses look like matchboxes
People look like ants
The greatest palace
Looks like a tiny toy

And all those who embittered you
If you look at them from above
They will seem so insignificant
You’ll forget them in an instant

My love, don’t cry, let’s go up together if you want
To see the earth from the moon — it’s just a moon itself

When you look from high above, the earth looks like a painting
And you took it so seriously, yes, you took it so seriously

The towers look like dollhouses
And the cannons like toys
From above you can’t tell apart
Beauty and ornament

And whatever hurt you or dazzled you
If you look at it from above
It will seem so insignificant
You’ll forget it in an instant

My love, don’t cry, let’s go up together if you want
To see the earth from the moon — it’s just a moon itself

 

Σύνορα η αγάπη δεν γνωρίζει

By Kostas Hatzis and Sotia Tsotou
Άσε με να κάτσω πλάι σου κι ό,τι θέλεις συλλογίσου

Δεν θα σου μιλήσω, δεν θα σου μιλήσω

Μίλα με τους άλλους γύρω σου, για ν’ ακούω τη φωνή σου

 

Σε παρακαλώ, σε παρακαλώ

Σύνορα η αγάπη δεν γνωρίζει

πόσο σ’ αγαπώ, πόσο σ’ αγαπώ

Γέρνεις και ο ίσκιος σου μ’ αγγίζει

κι εγώ ριγώ, κι εγώ ριγώ

 

Άσε με απ’ το ποτήρι σου μια γουλιά να πιω ακόμα

Δίψασα πολύ, δίψασα πολύ

Φεύγει η ζωή και χάνεται και τ’ αφίλητό μου στόμα

κλαίει για ένα φιλί, κλαίει για ένα φιλί 

 

Love Knows No Borders

Let me sit beside you and think whatever you wish
I won’t speak to you, I won’t speak
Talk with the others around you, so I can hear your voice

Please, I beg you
Love knows no borders
How much I love you
You lean over and your shadow touches me
And I shiver

Let me drink one more sip from your glass
I am so thirsty
Life is slipping away and being lost
And my unkissed mouth
Cries out for a kiss

 

Σπουδαίοι άνθρωποι, αλλά   

By Kostas Hatzis and Sotia Tsotou

 

Σπουδαίοι άνθρωποι, αλλά

Η μοναξιά τους παγώνει

Πηγαίνουνε στο σινεμά

Για να μη νιώθουνε μόνοι

Μα εγώ έχω εσένα, κι εσύ εμένα

Κι είν’ η αγάπη μας χρυσό πουλί

Μα εγώ έχω εσένα, κι εσύ εμένα

Δυο π’ αγαπιούνται είναι πολλοί

 

Θόρυβοι φώτα φωνές

Και μες στα γέλια το χιόνι

Τηλέφωνα συντροφιές

Για να μη νιώθουνε μόνοι

 

Μα εγώ έχω εσένα...

 

Important People, But...

Important people, yet
Their loneliness freezes them
They go to the cinema
So they won’t feel alone

But I have you, and you have me
And our love is a golden bird
But I have you, and you have me
Two who love each other are many

Noise, lights, voices
And laughter mixed with snow
Telephones, gatherings
So they won’t feel alone

But I have you…

 

Τζαμάικα    

By Manos Loizos and Lefteris Papadopoulos

 

Κάθε πρωί που κίναγα να πάω στη δουλειά

Φεύγανε σαν πουλιά τα ψαροκάικα

Κάθε πρωί σκαρώναμε μαζί με το Μηνά

ταξίδια μακρινά ως τη Τζαμάικα

 

Κι αρμενίζαμε στα πέλαγα αγάπη μου παλιά

Κι ύστερα το βραδάκι μεθυσμενάκι στα καπηλειά      

σ’ έπινα κοριτσάκι σαν το κρασάκι γουλιά-γουλιά  

 

Χρόνια στο μεροκάματο, κοπίδι και σφυρί

Έφτιαξα ένα σκαρί για το χατίρι σου

Σκάλισα στην πρυμάτσα του γοργόνα θαλασσιά

κι έγινα μια βραδιά καραβοκύρης σου

 

Κι αρμενίζαμε στα πέλαγα...

 

Jamaica

(Τζαμάικα – Manos Loizos / Lefteris Papadopoulos)

Every morning when I set out for work
The fishing boats flew off like birds
Every morning, Mina and I would make plans for
Long journeys, all the way to Jamaica

And we’d sail the open seas, my old love
And later, a little drunk in the taverns
I drank you in, girl, like wine, sip by sip

Years at daily labor, chisel and hammer
I built a hull just for you
I carved a sea-mermaid on its stern
And one night I became your ship’s captain

And we’d sail the open seas…

 

Ο δρόμος      By Manos Loizos and Kostoula Mitropoulou

Ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία

κάποιος την έγραψε στον τοίχο με μπογιά

Ήταν μια λέξη μοναχά, ελευθερία

κι έπειτα είπαν πως την έγραψαν παιδιά

 

Λα λα λα λα...

 

Ύστερα κύλησε ο καιρός κι η ιστορία

πέρασε εύκολα απ' τη μνήμη στην καρδιά

Ο τοίχος έγραφε μοναδική ευκαιρία

εντός πωλούνται πάσης φύσεως υλικά

 

Λα λα λα λα...

 

Τις Κυριακές απ' το πρωί στα καφενεία

έπειτα γήπεδο, στοιχήματα, καυγά

Ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία

είπανε όμως πως την έγραψαν παιδιά

 

The Road

(Ο δρόμος – Manos Loizos / Kostoula Mitropoulou)

The road had its own story
Someone wrote it on a wall with paint
It was just one word: freedom
And then they said children wrote it

La la la…

Then time rolled on and the story
Passed easily from memory to heart
The wall now read “unique opportunity”
All kinds of materials sold inside

La la la…

On Sundays from morning in cafés
Then stadiums, betting, fights
The road had its own story
But they said children wrote it

 

 

Απάνω στην τριανταφυλλιά   Traditional Folk Song

 

Απάνω στην τριανταφυλλιά

Απάνω στη -μαύρα μου μάτια-

Απάνω στην τριανταφυλλιά

χτίζειν η πέρδικα φωλιά

 

Χτίζειν η πέ -μαύρα μου μάτια-

Χτίζειν η πέρδικα φωλιά

σιμπαινοβγαίνουν τα πουλιά

 Σιμπαινοβγαί -μαύρα μου μάτια-

Σιμπαινοβγαίνουν τα πουλιά

και σειέται η τριανταφυλλιά

 

Και σειέται η -μαύρα μου μάτια-

και σειέται η τριανταφυλλιά

και πέφτουν τα τριαντάφυλλα

 

Και πέφτουν τα -μαύρα μου μάτια-

Και πέφτουν τα τριαντάφυλλα

μέσα στης νύφης την ποδιά.

Και πέφτουν τα τριαντάφυλλα

μέσα στης νύφης την ποδιά.

 

On the Rosebush (Traditional)

(Απάνω στην τριανταφυλλιά)

On the rosebush
(on the rosebush, my dark-eyed one)
On the rosebush
The partridge builds her nest

The partridge builds
(my dark-eyed one)
Her nest
The birds go in and out
And the rosebush sways

And the rosebush sways
(my dark-eyed one)
And the roses fall

And the roses fall
(my dark-eyed one)
Into the bride’s apron

 

 

Η Σερενάτα        By Lakis Papadopoulos and Marianina Kriezi
 

Κάπως σαν αστείο είπαμε αντίο

πήρα το πικάπ σου και μου πήρες το ψυγείο

Πήρες τα σεντόνια, πήρα τη μπιγκόνια

κι απ' το χωρισμό μας έχουν κλείσει τρία χρόνια

 

Δε θέλω να σε ξαναδώ, μανάρι μου τα κάναμε σαλάτα

Θέλω μονάχα να σου πω πως απόψε γέννησε η γά - α - τα

 

Έκανε παιδάκια, δυο τιγρέ γατάκια

τα 'χει παρατήσει στης κουζίνας τα πλακάκια

Μοιάζουν τα καημένα παραζαλισμένα

κι έβγαλα το ένα Παναγιώτη σαν εσένα

 

Δε θέλω να σε ξαναδώ...

 

Άραγε που να 'σαι, άραγε θυμάσαι

που 'λεγες στη γάτα «Σερενάτα, μη φοβάσαι

Σ' όλη τη ζωή μου θα 'σαι το γατί μου

Δε θα ξαναδώσω σ' άλλη γάτα την ψυχή μου»

 

Δε θέλω να σε ξαναδώ...

 

Μες στη σιφονιέρα έγινε μητέρα

άφησε τα δυο της τα γατάκια εδώ πέρα

Κι έφυγε από μένα για να 'ρθει σε σένα

πες μου τι να κάνω τα 'χω πια κι εγώ χαμένα

 

(ανέβασμα ένα ημιτόνιο)

Μαύρα τα μαντάτα για τη Σερενάτα

που παλιά την τάιζες μπαρμπούνια μαρινάτα

Τώρα δε σε νοιάζει πού ξεχειμωνιάζει

ούτε αν μας την πάτησε κανένας καμικάζι

 

Δε θέλω να σε ξαναδώ...

 

Μάτια μου αντίο, τέλειωσε τ' αστείο

Πήγα το πρωί και ξαναγόρασα ψυγείο

Πάρε άλλα πιάτα, βρες μιαν άλλη γάτα

όμως να θυμάσαι πού και πού την Σερενάτα

 

Δε θέλω να σε ξαναδώ, μανάρι μου τα κάναμε σαλάτα

Θέλω μονάχα να σου πω πως απόψε χάσαμε τη γάτα

 

Δε θέλω να σε ξαναδώ, μανάρι μου τα κάναμε σαλάτα

Θέλω μονάχα να σου πω πως απόψε χάσαμε τη γάτα

                                         

Serenata

(Η Σερενάτα – Lakis Papadopoulos / Marianina Kriezi)

We said goodbye almost as a joke
I took your turntable, you took my fridge
You took the sheets, I took the begonia
And it’s been three years since our separation

I don’t want to see you again, my dear, we made a mess of it
I only want to tell you that tonight the cat gave birth

She had kittens, two tabby kittens
She left them on the kitchen tiles
Poor things, they look dazed
And I named one Panagiotis, just like you

I don’t want to see you again, my dear, we made a mess of it
I only want to tell you that tonight the cat gave birth

 

I wonder where you are, I wonder if you remember
How you told the cat, “Serenata, don’t be afraid
All my life you’ll be my cat
I’ll never give my soul to another cat”

Inside the wardrobe she became a mother
Left her kittens here
And she left me to come to you
Tell me what to do — I’m lost

Bad news about Serenata
You used to feed her marinated fish
Now you don’t care where she winters
Or if some kamikaze knocked her up

I don’t want to see you again, my dear, we made a mess of it
I only want to tell you that tonight the cat gave birth

My love, goodbye, the joke is over
I went out this morning and bought a fridge again
Get new dishes, find another cat
But remember Serenata from time to time

I don’t want to see you again, my dear, we made a mess of it
I just want to tell you that tonight we lost the cat

 

 

Μια αγάπη για το καλοκαίρι.    By Giannis Spanous and Giorgos Papastefanou
 

Μια αγάπη για το καλοκαίρι θα 'μαι και γω

Να σου κρατώ δροσιά στο χέρι, να σε φιλώ

Θα μ' αγαπάς σαν καλοκαίρι και σαν παιδί

Μα θα μου φύγεις με τ' αγέρι και τη βροχή

 

Μια αγάπη για το καλοκαίρι θα 'μαι και 'γω

Να σου κρατώ δροσιά στο χέρι, να σε φιλώ

Και σαν χαθεί το καλοκαίρι και σε ζητώ

θα μείνει μόνο ένα αστέρι να το κοιτώ

 

A Summertime Fling

(Μια αγάπη για το καλοκαίρι – Giannis Spanos / Giorgos Papastefanou)

I’ll be your summer fling
Holding for you serenity in my hand, and kissing you
You’ll love me like summer, like a child
But you’ll leave me with the wind and rain

I’ll be a love just for the summer
Holding for you serenity in my hand, and kissing you
And when summer is gone and I look for you
Only one star will remain for me to look upon

 

Άσπρα καράβια     By Giannis Spanous and Sotiris Skipis
Άσπρα καράβια τα όνειρά μας για κάποιο ρόδινο γιαλό

Άσπρα καράβια τα όνειρά μας

Θα κόβουν δρόμο κι ένα δρόμο, μυριστικό κι ευωδιαστό

Θα κόβουν δρόμο κι ένα δρόμο

 

Κι από ψηλά θα μάς φωτίζει το φεγγαράκι το χλωμό

Κι από ψηλά θα μάς φωτίζει

Και θ' αρμενίζουμε, ω χαρά μας, ίσα στο ρόδινο γιαλό

Άσπρα καράβια τα όνειρά μας

 

White Ships

(Άσπρα καράβια – Giannis Spanos / Sotiris Skipis)

White ships, our dreams, toward a rosy shore
White ships, our dreams
They’ll cut a path — a fragrant, scented one

They’ll cut a path, and another path

From above the pale moon will shine on us
And we’ll sail, oh our joy, straight to the rosy shore
White ships, our dreams

 

Να διώξω τα σύννεφα.     By Electra Papakosta and Akos Daskalopoulos
 

Tις νύχτες κυλάνε οι ώρες

τον ύπνο μου διώχνει η βροχή

Φοβάμαι μην σ' άρπαξαν μπόρες     

κι απόμεινα εδώ μοναχή            

 

Nα διώξω τα σύννεφα θα γίνω αγέρι        

να φέγγω στον δρόμο σου θα γίνω αστέρι   

κι αν πάλι τ' απόβραδο καημό θα μου φέρει

θα μείνω στον δρόμο σου, να γίνω φωτιά   

 

Tην πόρτα χτυπάει αγέρας

το σπίτι βαραίνει σιωπή

Γυρεύω το φέγγος της μέρας  

ζητώ την δική σου φωνή      

 

Nα διώξω τα σύννεφα...

 

Tις νύχτες κυλάνε οι ώρες

τον ύπνο μου πήρ' η βροχή

Μη χάθηκες σ' άγνωστες χώρες    

Μη σ' έδεσαν ξένοι καημοί

 

To Chase Away the Clouds

(Να διώξω τα σύννεφα – Electra Papakosta / Akos Daskalopoulos)

At night the hours roll by
The rain chases away my sleep
I fear storms have taken you
And I remain here alone

To chase away the clouds, I’ll become wind
To light your road, I’ll become a star
And if evening brings me sorrow again
I’ll stay on your road, I’ll become fire

The wind knocks on the door

Of a house  that is burdened with silence

I seek out the day’s light

And your voice

 

At night the hours roll by,
the rain has stolen my sleep.
I hope you weren’t lost in unknown lands,
I hope you weren’t bound by foreign sorrows

 

 

 

Του μικρού Βοριά    By Mikis Theodorakis and Odysseus Elytis
 

Του μικρού Bοριά παράγγειλα, να 'ναι καλό παιδάκι

μη μου χτυπάει πορτόφυλλα και στο παραθυράκι

γιατί στο σπίτι π' αγρυπνώ, η αγάπη μου πεθαίνει

και μες στα δάκρυα την κοιτώ, που μόλις ανασαίνει

 

Γεια σας περβόλια, γεια σας ρεματιές

γεια σας φιλιά και γεια σας αγκαλιές

γεια σας οι κάβοι κι οι ξανθοί γιαλοί

γεια σας οι όρκοι οι παντοτινοί

 

Με πνίγει το παράπονο, γιατί στον κόσμο αυτόνα

τα καλοκαίρια τα 'χασα κι έφτασα στον χειμώνα

Σαν το καράβι π' άνοιξε τ' άρμενα κι αλαργεύει

θωρώ να χάνονται οι στεριές κι ο κόσμος λιγοστεύει

 

Γεια σας περβόλια, γεια σας ρεματιές

γεια σας φιλιά και γεια σας αγκαλιές

γεια σας οι κάβοι κι οι ξανθοί γιαλοί

γεια σας οι όρκοι οι παντοτινοί

 

 Of the Little North Wind

(Του μικρού Βοριά – Mikis Theodorakis / Odysseus Elytis)

I asked the little north wind
to be a good little child,
not to knock on doors
nor at the windowpanes,
because in the house where I keep vigil
my love is dying,
and through my tears I watch her
as she barely breathes.

Farewell gardens, farewell streams,
farewell kisses and embraces,
farewell capes and fair blond shores,
farewell vows that were meant to last forever.

Grief suffocates me, because in this world
I lost my summers
and arrived at winter.
Like a ship that sets its sails and pulls away,
I see the lands disappear
and the world grow smaller.

Farewell gardens, farewell streams,
farewell kisses and embraces,
farewell capes and fair blond shores,
farewell vows that were meant to last forever.

 

Μην τον ρωτάς τον ουρανό     By Manos Hadjidakis and Giannis Ioannidis

 

Λόγο στο λόγο και ξεχαστήκαμε

μάς πήρε ο πόνος και νυχτωθήκαμε

Σβήσε το δάκρυ με το μαντήλι σου

να πιω τον ήλιο μέσα απ’ τα χείλη σου

 

Mην τον ρωτάς τον ουρανό            

το σύννεφο και το φεγγάρι             

το βλέμμα σου το σκοτεινό             

κάτι απ’ τη νύχτα έχει πάρει          

 

Ό,τι μάς βρήκε κι ό,τι μάς λύπησε

σαν το μαχαίρι σκληρά μάς χτύπησε

Kρύψε το δάκρυ με το μαντήλι σου     

να πιω τον ήλιο μεσ’ απ τα χείλη σου  

 

 

Don’t Ask the Sky

(Μην τον ρωτάς τον ουρανό – Manos Hadjidakis / Giannis Ioannidis)

Word by word, we lost ourselves,
pain took hold of us and night fell.
Wipe away your tear with your handkerchief
so I may drink the sun from your lips.

Don’t ask the sky,
the cloud or the moon —
your darkened gaze
has taken something from the night.

Whatever befell us, whatever grieved us,
struck us hard like a knife.
Hide your tear with your handkerchief
so I may drink the sun from your lips.

 

 

Το μπαρ το ναυάγιο     By Arleta

 

Προχθές αργά στο μπαρ το ναυάγιο

βρέθηκα να τα πίνω μ' έναν άγιο

καθότανε στο διπλανό σκαμπό 

και κοινωνούσε με ουίσκι και νερό

 

Του είπα παππούλη τι ζητάς εδώ
δεν είναι μέρος για έναν άγιο αυτό
μου είπε, τέκνον κάνεις μέγα λάθος

εδώ είναι ο φόβος των ανθρώπων και το πάθος  

 

Κοίταξε γύρω του στεγνούς και μεθυσμένους
και μου είπε εγώ τους αγαπάω τους κολασμένους
αν θες ν' αγιάσεις πρέπει ν' αμαρτήσεις

ε κι αν προλάβεις, ας μετανοήσεις

Προχθές αργά στο μπαρ το ναυάγιο
βρέθηκα να τα πίνω μ΄ έναν άγιο
καθότανε στο διπλανό σκαμπό
και κοινωνούσε με ουίσκι και νερό

καθότανε στο διπλανό σκαμπό
στο τέλος πλήρωσε και το λογαριασμό

 

The Shipwreck Bar

(Το μπαρ το ναυάγιο – Arleta)

The other night, late, at the Shipwreck Bar,
I found myself drinking with a saint.
He was sitting on the stool next to me
taking communion with whiskey and water.

I said to him, “Grandfather, what are you doing here?
This is no place for a saint.”
He told me, “My child, you are greatly mistaken —
this is where people’s fear and passion live.”

He looked around at the sober and the drunk alike
and told me, “I love the damned ones.
If you want to become holy, you must first sin —
and if you have time, then repent.”

The other night, late, at the Shipwreck Bar,
I found myself drinking with a saint.
He was sitting on the stool next to me —
and in the end, he picked up the tab.

 

 

Τα ήσυχα βράδια     By Lakis Papadopoulos and Marianina Kriezi
 

Ακόμα κι αν φύγεις για το γύρο του κόσμου

θα 'σαι πάντα δικός μου θα 'μαστε πάντα μαζί

Και δε θα μου λείπεις γιατί θα 'ναι η ψυχή μου

το τραγούδι της έρημου που θα σ' ακολουθεί

 

Τα ήσυχα βράδια η Αθήνα θ' ανάβει

σα μεγάλο καράβι που θα 'σαι μέσα κι εσύ

Και δε θα σου λείπω γιατί θα 'ναι η ψυχή μου

το τραγούδι της ερήμου που θα σ' ακολουθεί

 

Ακόμα κι αν φύγεις για το γύρο του κόσμου

θα 'σαι πάντα δικός μου θα 'μαστε πάντα μαζί

Και δε θα μου λείπεις γιατί θα 'ναι η ψυχή μου

το τραγούδι της έρημου που θα σ' ακολουθεί

 

Τα ήσυχα βράδια θα περνάει φωτισμένο

της ζωής μου το τρένο που 'θα 'σαι μέσα κι εσύ

Και δε θα σου λείπω γιατί θα 'ναι η ψυχή μου

το τραγούδι της ερήμου που θα σ' ακολουθεί

 

 

The Quiet Nights

(Τα ήσυχα βράδια – Lakis Papadopoulos / Marianina Kriezi)

Even if you leave to travel the world,
you’ll always be mine — we’ll always be together.
You won’t miss me, because my soul
will be the desert song that follows you.

On quiet nights, Athens will light up
like a great ship
and you’ll be aboard it too.
You won’t miss me, because my soul
will be the desert song that follows you.

Even if you leave to travel the world,
you’ll always be mine — we’ll always be together.
You won’t miss me, because my soul
will be the desert song that follows you.

On quiet nights, brightly lit,
the train of my life will pass by
and you’ll be aboard it too.
You won’t miss me, because my soul
will be the desert song that follows you.

 

 

Αναμπέλ (Ένα πρωινό)     By Stavros Xarhakos and Giorgos Papastefanou
 

Ένα πρωινό η Παναγιά μου

θα 'ρθει να με βρει στην ακρογιαλιά

Πέλαγο κρυφό τα όνειρά μου

κι έστειλες εσύ βάρκα με πανί

 

Πόσο σ' αγαπώ κανείς δεν ξέρει

κι αν θα μ' αγαπάς μικρό μου ταίρι

καλοκαιρινό σ' αγαπώ

 

Θα σταθείς ψηλά στο παραθύρι

πάνω στα μαλλιά άστρα του νοτιά

Έχει η Παναγιά καραβοκύρη

να μάς πάει μακριά, πέρα απ' το νοτιά

                    

Anabel (One Morning)

(Αναμπέλ – Stavros Xarhakos / Giorgos Papastefanou)

One morning, my Virgin Mary
will come to find me on the seashore.
My dreams are a hidden sea,
and you sent a boat with a sail.

How much I love you, no one knows,
and whether you will love me, my little companion.
A summer love — I love you.

You will stand high at the window,
southern stars upon your hair.
The Virgin Mary has a shipowner
to take us far away, beyond the south wind.

 

 

Μη μιλάς άλλο γι αγάπη   By Dionysis Savvopoulos
 

Μία η άνοιξη, ένα το σύννεφο, χρυσή βροχή

βροχή που χόρευε σε κάμπο ώριμο ως το πρωί

Σαν στάχυα έλυσες πάνω στους ώμους μου χρυσά μαλλιά

Σαν στάχυ χόρεψες, σαν στάχυα αμέτρητα ήταν τα φιλιά

 

Μη μιλάς άλλο γι αγάπη, η αγάπη είναι παντού

Στην καρδιά μας, στη ματιά μας, τρώει τα χείλη, τρώει το νου

Κι όταν θα 'χουμε υποφέρει, καλημέρα θα μάς πει

Θα μάς φύγει, θα ξανάρθει, κι όλο πάλι απ' την αρχή

 

Μία η θάλασσα, ένας ο ήλιος της, γλάροι λευκοί

Ήλιος και θάλασσα, γλυκό κορίτσι, ζεστό πρωί

Πρωί κι ορθάνοιξα τα δυο σου πέταλα μ' ένα φιλί

κι εσύ μου χάρισες όλη την άνοιξη σ' ένα κορμί

 

Μη μιλάς άλλο γι αγάπη...

 

Χθες ήταν έρωτας, χθες ήταν σύννεφο, χρυσή βροχή

Χθες ήταν θάλασσα, γλάρος που χόρευε με το πρωί

Τώρα είν' η σιωπή, τώρα είν' η λησμονιά κι ο χωρισμός

κι όλα τ' αστέρια του θαρρείς πως έσβησε ο ουρανός

 

Don’t Speak of Love Anymore

(Μη μιλάς άλλο γι’ αγάπη – Dionysis Savvopoulos)

Single is the spring, single the cloud, with a soft hazy rain,
rain that danced upon a ripened field till morning.
Like wheat you loosened golden hair upon my shoulders,
like wheat you danced,
like countless wheat stalks were the kisses.

Don’t speak of love anymore — love is everywhere:
in our hearts, in our gaze,
it devours the lips, it devours the mind.
And when we have suffered enough,
it will greet us with “good morning.”
It will leave us, it will return again,
and always begin anew.

Single is the sea, single the sun above it, white seagulls.
Sun and sea, sweet girl, warm morning.
At dawn I opened your two petals with a kiss,
and you gave me all of the springtime
within one body.

Don’t speak of love anymore…

Yesterday it was love, yesterday it was a cloud, a soft hazy rain,

Yesterday it was the sea, a seagull dancing with the morning.
Now it is silence, now it is forgetting and separation,
and it feels as though the sky has extinguished
all its stars.

 

Δρόμοι παλιοί     By Mikis Theodorakis and Manolis Anagnostakis
 

Δρόμοι παλιοί που αγάπησα και μίσησα ατέλειωτα

Κάτω απ' τους ίσκιους των σπιτιών να περπατώ

Νύχτες των γυρισμών αναπότρεπτες κι η πό-λη νεκρή

 

Την ασήμαντη παρουσία μου βρίσκω σε κά-θε γωνιά

Κά-με να σ' ανταμώσω κάποτε

Φάσμα χαμέ-νο του πό-θου μου. Κι ε-γώ

ξεχασμένος κι ατίθασος να περπατώ

Κρατώντας μια σπίθα τρεμόσβηστη στις υγρές μου παλάμες

 

Και προχωρού-σα μέσα στη νύχτα χωρίς να γνωρί-ζω κανέ-να

Κι ούτε κανέ-νας, κι ούτε κανένας με γνώριζε, με γνώριζε  -ε  -

                     

Old Roads

(Δρόμοι παλιοί – Mikis Theodorakis / Manolis Anagnostakis)

Old roads I loved and endlessly hated,
walking beneath the shadows of houses.
Nights of inevitable returns,
and the city dead.

I find my insignificant presence
in every corner.
Make it so that I might meet you someday,
lost phantom of my longing.
And I, forgotten and unruly, continue walking,
holding a flickering spark
in my damp palms.

And I moved forward through the night
knowing no one —
and no one, no one at all,
knew me.

 

 

Οδός Αριστοτέλους    By Giannis Spanos and Lefteris Papadopoulos
 

Σάββατο κι απόβραδο και ασετυλίνη

στην Αριστοτέλους που γερνάς

Έβγαζα απ' τις τσέπες μου φλούδες μανταρίνι

σου 'ριχνα στα μάτια να πονάς

 

Παίζαν οι μικρότεροι κλέφτες κι αστυνόμους

κι ήταν αρχηγός η Αργυρώ

Και φωτιές ανάβανε στους απάνω δρόμους

Τ' άη Γιάννη θα 'τανε, θαρρώ

 

Βγάζανε τα δίκοχα οι παλιοί φαντάροι

Γέμιζε η πλατεία από παιδιά

Κι ήταν ένα πράσινο, πράσινο φεγγάρι

να σου μαχαιρώνει την καρδιά

 

Aristotelous Street

(Οδός Αριστοτέλους – Giannis Spanos / Lefteris Papadopoulos)

Saturday evening and acetylene light
on Aristotelous as you grow old.
I pulled tangerine peels from my pockets
and threw them at your eyes to make you hurt.

The younger ones played cops and robbers,
and Argyro was the leader.
Fires burned on the upper streets —
it must have been Saint John’s Day, I suppose.

The old soldiers took off their caps,
the square filled with children,
and there was a green, green moon
that stabbed your heart.

 

Όχι δεν πρέπει να συναντηθούμε    By Giannis Markopoulos and Giorgos Chronas
 

Όχι δεν πρέπει δεν πρέπει να συναντηθούμε 

πριν απ' τη δύση του ήλιου απέναντι στη Σαλαμίνα στη Βηρυτό και στην Όστια

 

Όχι δεν πρέπει δεν πρέπει να συναντηθούμε 

στην κάμαρα που παίζουν τάβλι στην κάμαρα που παίζουν πρέφα για ένα τσιγάρο οι χαμένοι

Όχι δεν πρέπει δεν πρέπει να συναντηθούμε 

η μάννα σου κι η μάννα μου στα μαύρα κι ο αδελφός στο υπόγειο

 

Όχι δεν πρέπει δεν πρέπει να συναντηθούμε 

πριν απ' τη δύση του ήλιου το πλοίο έφυγε

 

No, We Must Not Meet

(Όχι δεν πρέπει να συναντηθούμε – Giannis Markopoulos / Giorgos Chronas)

No, we must not meet,
we must not meet
before sunset —
across from Salamina, in Beirut, in Ostia.

No, we must not meet
in the room where they play backgammon,
in the room where the losers play cards
for a single cigarette.

No, we must not meet —
your mother and my mother dressed in black,
and the brother in the basement.

No, we must not meet
before sunset —
the ship has departed.

 

Πήρα απ' τη νιότη χρώματα   By Apostolos Kaldaras and Eftychia Papagiannopoulou
 

Πήρα απ' τη νιότη χρώματα κι απ' την αγάπη νήμα 

κι έπλεξα ένα όνειρο όμορφο, μα τι κρίμα

Εσύ το ποδοπάτησες στο πρώτο σου το βήμα

 

Όμως θέλω τη ζωή μου να τη χαρώ

γι' αυτό δεν τα πάω κόντρα με τον καιρό

Γι' αυτό δεν τα πάω κόντρα με τον καιρό

κι αν μου έφυγε μι' αγάπη, άλλη θα βρω

 

Στο περιβόλι της καρδιάς με πλάνεψες και μπήκες

Τα μύρα μου και τους ανθούς στον έρωτά μου βρήκες

Πάτησες τα λουλούδια μου και σαν τον κλέφτη βγήκες

 

I Took Colors from Youth

(Πήρα απ’ τη νιότη χρώματα – Apostolos Kaldaras / Eftychia Papagiannopoulou)

I took colors from youth
and thread from love
and wove a beautiful dream —
what a pity.
You trampled it
with your very first step.

But I want to enjoy my life,
so I don’t go against time.
That’s why I don’t fight time,
and if one love has left me,
I’ll find another.

In the garden of my heart
you tempted me and entered.
You found my myrrh and blossoms
within my love.
You crushed my flowers
and slipped away like a thief.

 

 

Μη μου χτυπάς τα μεσάνυχτα...    By Dimos Moutsis and Nikos Gkatsos

 

Μη μου χτυπάς τα μεσάνυχτα την πόρτα

Μη μου μιλάς, να σ’ ακούσω δεν μπορώ

Αν μ’ αγαπάς, μην γυρίζεις πίσω

Άσε, να κρατήσω τον πόνο συντροφιά

Όπου κι αν πας, την αγάπη παίρνεις

το σκοτάδι φέρνεις και την συννεφιά

 

Όπου κι αν πας, την αγάπη παίρνεις...

 

Μη μου χτυπάς τα μεσάνυχτα...

 

Αν μ’ αγαπάς...

 

Όπου κι αν πας, την αγάπη παίρνεις...

 

Don’t Knock at Midnight

(Μη μου χτυπάς τα μεσάνυχτα – Dimos Moutsis / Nikos Gkatsos)

Don’t knock on my door at midnight.
Don’t speak — I can’t hear you.
If you love me, don’t come back.
Let me keep pain as my companion.

Wherever you go, you take love with you;
you bring darkness
and clouds.

Wherever you go, you take love with you…

 

Συννεφούλα   By Dionysis Savvopoulos
Είχα-είχα μια αγάπη, αχ καρδούλα μου

που 'μοιαζε συννεφάκι, συννεφούλα μου

Σαν συννεφά-, συννεφάκι φεύγει, ξαναγυρνάει

Μ' αγαπάει τη μια, την άλλη με ξεχνάει

 

Κι ένα βράδυ, κι ένα βράδυ, βράδυ, αχ καρδούλα μου

διώχνω ξαφνικά τη συννεφούλα μου

Δεν αντέχω, δεν αντέχω άλλο πια να με γελάει

Μ' αγαπάει τη μια, την άλλη με ξεχνάει

 

Κι έρχεται ο Απρίλης, αχ καρδούλα μου

Να κι ο Μάης, ο Μάης, συννεφούλα μου

Δίχως-δίχως τραγούδι, δάκρυ και φιλί

Δεν είν' ά-, δεν είν' άνοιξη φέτος αυτή

 

Συννεφούλα, συννεφούλα, να γυρίσεις σου ζητώ

και τριγύρνα μ' όσους θέλεις κάθε βράδυ

Δεν αντέχω, δεν αντέχω άλλο να 'μαι μοναχός

μ' αγαπάς τη μια κι ας με ξεχνάς την άλλη

 

 

Little Cloud

(Συννεφούλα – Dionysis Savvopoulos)

I once had a love, oh my little heart,
who looked like a little cloud.
Like a little cloud she leaves, then returns —
one moment she loves me,
the next she forgets me.

And one night, oh my little heart,
suddenly I chase away my little cloud.
I can’t endure it anymore, I can’t endure
being deceived —
one moment she loves me,
the next she forgets me.

Then April comes, oh my little heart,
and here comes May, my little cloud.
Without song, tear, or kiss,
this year is no spring at all.

Little cloud, little cloud, I beg you to return,
wander with whomever you like each night.
I can’t endure being alone anymore —
you love me one moment,
even if you forget me the next.

 

 

Ιστορία μου   By Giorgos Manisalis and Kostas Psychogios
Eίναι γλυκό το πιοτό της αμαρτίας

Ποιος ειν’ αυτός, που δεν λαχτάρησε να πιει

Aυτή την γλύκα της κλεμμένης ευτυχίας

λίγο πολύ όλοι την έχουμε γευτεί

 

Iστορία μου, αμαρτία μου

λάθος μου μεγάλο

Eίσ’ η αρρώστια μου, μέσ’ τα στήθια μου

και  πώς να σε βγάλω

 

Παρακαλώ πότε να ’ρχεται το βράδυ

Πότε να ’ρθεί εκείνη η ώρα η γνωστή

που θα φανείς όπως ο κλέφτης στο σκοτάδι

κι απ’ την λαχτάρα η καρδιά μου θα σφιχτεί

 

Iστορία μου...  

 

My Story

(Ιστορία μου – Giorgos Manisalis / Kostas Psychogios)

Sweet is the drink of sin.
Who is the one who hasn’t longed to taste it?
That sweetness of stolen happiness —
more or less, all of us have known it.

My story, my sin,
my great mistake.
You are my illness, deep in my chest,
and how am I to rid myself of you?

I beg for night to come —
for that familiar hour to arrive,
when you’ll appear like a thief in the dark
and my heart will tighten with longing.

My story, my sin…